25 Mayıs 2009 Pazartesi

...

Eskimek korkunç bir şey. Fiziksel olarak değil asla, çünkü biliyorumki ileride buruşmuş gıdığım ve pamuk gibi saçlarımla aynaya baktığımda çok seveceğim kendimi. Ama ruhsal olarak eskimek kadar korkunç bir şey bilmiyorum. Eğer daha 20lerin en başındayken minicik şeylerden hayatı kendinize dar ediyorsanız, o gün yataktan kalkmak için geçerli bir sebep bulamayıp bütün gün limon yalamış gibi geziyorsanız herkesten daha yaşlısınız. Bugün hayatımda ilk kez gittiğim huzurevinden bunu öğrendim. 90 yıllık bellerine taktıkları çantaları ve kahkahalarıyla kermes tezgahının başında çoğumuzdan daha hayat dolular...
Bir de şunu farkettim bir şeyler başarabilmenin, yaptıklarınla ailen ve çok çok önemsediğin insanlar tarafından takdir ve destek görmenin hele bir de üstüne bunu sevdiklerinle çığlık ata ata paylaşmanın verdiği his, gondola binmenin hissettirdiğiyle aynıymış :) Hayatta hiç durmamak, koşmak, koşmak, koşmak lazımmış...

(p.s. : Hayatımı halı gibi silkelemek istiyorum. Gereksiz bomboş insanlar kopup gitsin diye... Ohf...)

1 yorum:

  1. ben gondola binmeyi hiç sevmem. belki de bu yüzden su anda, hayatın eşiğindeyken bu kadar endişeli az biraz korkmuş gibiyim. kim bilir?

    ps: silkele gitsin. Yara bandı çeker gibi, bir kerede hızlıca!

    YanıtlaSil